Stari dani zbirka je pripovedaka u kojoj se otkriva "jedna tiha, topla i prostodusna filozofija srca" (Jovan Ducic) - knjiga o ljubavi, ceznji, suzama i bolu koji se podnosi s dostojanstvom. U ovim pricama junaci ne slede nikakve zakone osim zakona srca: to su mladi ljudi koji vole strasno, pate duboko i cesto venu pod teretom neuzvracene ili zabranjene ljubavi. Stankovic pripoveda naivno i idilicno, ali sa mnogo emocija i iz srca, stvarajuci bolne balade o mladosti u kojoj se ljubav dozivljava kao smisao postojanja. Njegov svet ispunjen je tihom napetoscu, toplinom i setom, a svaka prica nosi pecat iskrenog, dozivljenog pripovedanja koje Stare dane svrstava medju najlepsa i najemotivnija dela srpske knjizevnosti.
A tender book of short stories suffused with what Jovan Ducic once called a "quiet, warm, guileless philosophy of the heart." In Stari dani (Bygone Days), Stankovic writes about love as first principle-longing that brightens the world and the ache that follows when it isn't returned. His young protagonists obey no code but feeling: they love fiercely, suffer deeply, and carry their sorrow with a dignity that never hardens into bitterness. The style is deceptively simple-idyllic, almost naïve-yet every page holds a hush of tension, a warmth, a soft undertow of melancholy. Without grand declarations or plot contrivance, Stankovic composes ballads of youth in which love is not ornament but the meaning of living.
What makes these stories endure is their earned sincerity. Scenes arrive like memories: a look held too long, a promise whispered, a farewell borne in silence. The result is a small classic-intimate, musical, and unmistakably human-that stands among the most heartfelt works in Serbian prose.
Borisav Stankovic, jedan od najznacajnijih predstavnika realizma u srpskoj knjizevnosti, rodjen je 1876. godine u Vranju. U rodnom gradu zavrsio je osnovnu skolu i sedam razreda gimnazije, a osmi razred u Nisu gde je i maturirao. Ekonomski odsek Pravnog fakulteta u Beogradu upisao je 1896. godine. Diplomirao je 1902. godine. Po izbijanju Prvog svetskog rata kao referent Crkvenog odeljenja Ministarstva prosvete i vera zajedno sa srpskom vladom povlaci se u Nis, a odatle u Podgoricu, gde ga zarobljava austrougarska vojska. U Beograd se vraca 1916. gde se bavi knjizevnim i novinarskim radom, pisuci kratke zapise i reportaze o zivotu u okupiranom Beogradu. Preminuo je 1927. godine.
